Ik was 11 toen ik begon met piano spelen, overtuigd om klassieke muziek te spelen. Hoewel ik een groot hart draag voor klassieke muziek, kwam ik er vrij snel achter dat het spélen van klassieke muziek toch wel erg lastig was. Daarom ben ik overgestapt naar popmuziek als basis. Door het leren spelen van akkoorden ben ik ontwikkeld tot waar ik nu ben: dat als ik een (pop)lied ken, dan kunnen mijn vingers het. Als ik weet hoe het moet klinken, stroomt de muziek uit mijn vingers. Dat is de kracht van spiergeheugen: Mijn vingers weten waar welk geluid uit komt, waardoor ik er niet meer over na hoef te denken maar mijn vingers laat spelen. Het is zelfs zo: als ik er hard over na ga denken lukt het me niet meer!
De magische werking van muziek.
Andante Muziektherapie 
Plaats een reactie